Dag 1: 7 mei 2010
Na een lange reis ben ik dan toch veilig aangekomen. Knikkebollend met mijn hoofd op de schouders van een leuke jongen naast mij in het vliegtuig heb ik het overleefd. Warm en koud tegelijk en dat met mijn winterjas en sjaal om. Er komt alleen maar aawhh en ooeehh uit mij omdat de wekker van 04.15 vanochtend mij niet echt vrolijk wakker maakte.
Aangekomen op La Palma blijkt het mistig te zijn en als we met de gehuurde auto naar boven rijden, wordt het steeds erger. We zien niks meer voor en achter ons, de bergen komen op ons af en de toeterende auto’s laten ons weten dat wij te langzaam rijden voor de lokale bevolking.
Met mijn geweldige spaans gaan wij boodschappen doen, zumo de naranja en manzana’s verdwijnen in het mandje. (boven op de lading chips, koekje en snoepjes die ik er zelf stiekem in heb gegooid).
Tot we bij het vlees staan, waar een vriendelijke jongeman ons wilt helpen. Er kijken 3 hongerigen ogen naar mij, Renaat; jij moet het bestellen. Kip is pollo. Ja mam, dat wist ik zelf ook wel. Maar de rest weet ik toch niet “Pollo por favor” zeg ik met een brede glimlach! en de eigenlijk best leuke jongeman begint een heel verhaal. Ja doemaar, Si, Si zeg ik beleefd en hij blijft maar meer kip in het zakje stoppen. Tot hij zegt Algo Mas? HEY! dat herken ik van school en met mijn O zo leuke glimlach zeg ik terug; “No, grazias” en wij lopen lachend naar de kassa.
Vol beladen met zelfs boodschappen achter mijn oren en op mijn schoot rijd mijn vader zo spaans mogelijk naar de bungalow.
Wat is het hier stil, zo stil is stil nog nooit geweest. Ik kan niet zeggen dat ik uit een “grote” stad kom, (want iedereen heeft toch een andere mening over Almere), maar stilte ben ik niet gewend. Help? Gaat dit mij verder helpen en kom ik hier tot rust of kom ik als een debiel terug die straks niks meer gewend is?
Wij hebben vol bereik met internet, dus dat ik mijn (niet meer zonder kunnende)Blackberry een week uit moest zetten word steeds minder erg… Ik denk dat ik hem vannacht nog wel even onder mijn kussen leg omdat ECHT zonder nog wel een beetje raar is.
De tenniswedstrijd tegen Sonny en mams hebben Pa en ik dik gewonnen (of was het nou verloren?). Ik heb nog nooit getennist en ik stond al keihard te juichen als de bal 2 keer over het net kwam, nu hoef ik er niet bij te zeggen dat ik zo erg in mijn eigen wereld was dat ik de volgende bal weer over het hoofd zag… Tja dus vandaar waarschijnlijk verloren… MAARRR eind van de week ben ik prof!! Ik voel het!!
Ik kan nog niet praten over het onwijs “grote” zwembad waar papa en ik elke ochtend baantjes gaan trekken om zo onze conditie op pijl te houdenn…. Ik ben een waterrat, maar als het echt zo koud blijft sla ik het een keertje over. Voor deze ene keer
Nu we toch op vakantie zijn en ik opeens zeeën van tijd heb ga ik nu maar eens een film kijken, waar ik thuis nooit aan toe kom omdat ik altijd wel bezoek heb/huiswerk moet maken of ik in een ontiegelijke schoonmaak bui ben wordt het nu toch eens echt tijd voor die ene film die ik altijd al zo graag had willen kijken!! Wordt het voor de 3de keer “dear John” of toch maar een film die ik echt nog niet gezien heb?
Nou wie weet blijf ik elke dag wel tijd hebben om gewoon even mijn dag te beschrijven, of krijg ik een druk weekprogramma achter mijn kiezen omdat mijn ik stemmetjes in mijn hoofd hoor roepen; “school, school, examens, businessplan” en ik schiet gelijk vol met stress!! En dat terwijl ik dit mooie eiland ook nog wel zien (Ben niet voor niks op vakantie)! HELPPPP….
Dus start de film! Laat mij rustig slapen en morgen weer een nieuwe dag! Dan kijken we wel verder.